Vandaag 12 augustus 1967 is het exact 58 jaar geleden dat in de kerk op plantage Slootwijk, Toegoe Kondré Suriname, een dankdienst, ‘Pengutjapan sukur’, werd gehouden. Daarmee werd het einde van de Toegoe Gemeenschap uit Hollandia, Nederlands Nieuw-Guinea, ingeluid.
De Panorama schreef in hun artikel in 1962 het volgende:
‘Dit is hun tragiek: gedoemd zijn te gaan, te komen en weer te vertrekken. Ze groeiden op onder een vlag, die het symbool van hun vaderlandsliefde was. Maar ze hebben nooit een echt vaderland gehad, omdat het land, dat ze ervoor hielden, slechts ontgoocheling bracht en tot nog toe niet meer bleek dan een illusie. Ze werden van het ene eind van de wereld naar de andere gestuurd en kregen steeds weer kinderen op grond, waar de driekleur wapperde. Maar het was nooit voorgoed. Het was altijd voor een kort oponthoud, dat in feite neerkwam op ballingshap. En ze pakten hun schamele boeltje, scheepten zich in en bleven het Wilhelmus zingen…’
